در جستجوی  پدر

دلتنگ غروبی خفه بیرون زدم از در

در مشت گرفته مچ دست پسرم را

هم در وطن بار غریبی به سردوش

کوهی است که خواهد بشکاند کمرم را

من مرغ خوش اواز و همه عمر به پرواز

چون شد که شکستند چنین بال و پرم را

رفتم که به کوی پدر و مسکن و مالوف

تسکین دهم الام دل جان بسرم را

گفتم به سر راه همان خانه و مکتب

تکرار کنم درس سنین صغرم را

گر خود نتوانست زدودن غمم از دل

زان منظره باری بنوازد نظرم را

کانون پدر جویم و گهواره ی مادر

کان گهرم یابم و مهد هنرم را

بایاد طفولیت و نشخوار جوانی

می رفتم و مشغول جویدن جگرم را

پیچیدم از آن کوچه ی مانوس که در کام

بازآورد آن لذت شیر و شکرم را

افسوس که کانون پدر نیز فرو کشت

از آتش دل باقی برق و شررم را

"استاد شهریار "

مربی از اعضا می خواهد تا با همفکری  و تبادل نظر شعر استاد شهریار را به زبان ساده داستانی بنویسند .

غروب بود و هوا بسیار خفه .دلتنگ بودم ، مچ پسرم را گرفتم و به بیرون رفتم .احساس می کردم در وطن خودم غریب هستم و کوهی سنگین در وجودم که می خواهد کمرم را بشکافد .

من مانند مرغ خوش آوازی بودم که در همه ی عمرم پرواز کرده ام اما زمانی رسید که بال و پرم را شکستند .به کوچه و خانه ی پدری رفتم تا دردهایم را تسکین شود.پیش خودم گفتم شاید با رفتم به  آنجا خاطرات کودکی و مدرسه در من  تکرار شود و آن منظره ی زیبا (خانه ی پدری ) روحم را نوازش ذهد. من دنبال  پدر و گهواره ی مادر بودم . با چنین حسی ،با یاد خامی های جوانی و دو- ران پاک کودکی می رفتم .دلهره داشت از کوچه پی کوچه ها گذشتم  تا آن روزهای شیرین درمن زنده شود اما هزار افسوس که خانه ی پدردیگرر فرو ریخته است و از آن هیجان های روزهای گذشته فقط جرقه باقی مانده است .

زهرا زنده دل - زهرا حبیبی - زهرا ابراهیم اوغلی - "گروه سنی د"

 

نوشته شده در چهارشنبه بیست و پنجم خرداد 1390ساعت 13:44 توسط برو بچه های کانون 3 مشگین شهر (آلنی )| |